Un mundo cheo de laranxas

A piques de rematar esta primeira semana de ensaios, logo de moitas horas de traballo e esforzo, e tamén con algún pequeno receso para bromas e risas, Alberte Cabarcos (Elías) explícanos como están a ser estas sesións:

Unha personaxe constrúese no proceso dos ensaios. Negóciase coa propia personaxe (a textual) e máis cos compañeiros cal será o seu carácter último, e cales as accións que sustenten ese carácter, que amosen claramente as súas relacións co resto das personaxes e que, acordes á liña argumental do autor, resolvan ou non os conflitos que a obra plantexe.

Pero se o que se quere é construír unha personaxe de commedia, con maior ou menor rigor, respecto histórico ou “clasicismo”, tamén deberá procurarse un espazo reservado ao absurdo e artellar nel unha sorte de tormentones, lazzis, cabriolas e reviravoltas coa única xustificación dramática de pertencer ou transitar polo mundo fabulesco da commedia, coa premisa de construír primeiro ese imaxinario. O carácter das personaxes xa nos é coñecido. A relación entre as personaxes está xa tamén implícita na commedia.

No primeiro día dos ensaios desta apaixonante aventura que é As laranxas máis laranxas de todas as laranxas, o director, D. Xosé Caldas, falábanos (no seu portugués de acento galego) da falta de “espesura” das personaxes nesta obra de Casares. E leva toda a razón. As personaxes da commedia non son “espesos”. Nin tanto. Móveos a constante urxencia por resolver os seus conflitos e conseguir os seus obxectivos canto antes. Desexos, na súa maioría de orde primaria (comer, beber, amar, vivir mellor, gañar cuartos, ter parella…). E aí está o traballo do actor de commedia para facer dun texto escrito algo semellante a un canovaccio de commedia (unha improvisación) absurda por definición, onde as personaxes non pensan, senón que actúan, onde o feito de pensar é en si mesmo unha acción que debe ser narrada.

É necesario a comuñón entre o elenco, pois as personaxes non son realistas; non se relacionan “normalmente”. Non na realidade do espectador. Pero si na realidade do seu mundo de commediaE por agora (na primeira semana de ensaios) a comuñón entre nós (actores/actrices) non podería ser mellor. Estamos a construír un mundo. Un mundo á medida das nosas personaxes. Un mundo cheo de laranxas. E non dunhas laranxas calquera. Non, non. O mundo das laranxas máis laranxas de todas as laranxas.

Advertisements